Tegoroczny sezon studniówkowy zakończyli maturzyści Zespołu Szkół nr 3 im. Jana Kochanowskiego. - Jak w polonezie, pamiętajcie, że należy iść przez życie z podniesioną głową, zawsze naprzód, z wiarą w pozytywną przyszłość – do uczniów kończących liceum i technikum zwrócił się dyrektor szkoły Adam Mickiewicz.
- My, nauczyciele i rodzice, odczuwamy dumę, widząc was w kwiecie wieku i urody – podkreślił. - Spotykamy się w ostatnią sobotę karnawału, a zarazem w tym roku mamy szczególną zbieżność, bo bal organizowany jest w Dniu Zakochanych. Najpewniej wielu z was serce dziś bije szybciej, nie tylko ze względu na bal, ale i stojącą obok osobę. Świat póty będzie trwał, póki nie zabraknie w nas ognia miłości. Dotyczy to szczególnie was, młodzieży. Ktoś kiedyś powiedział, że np. piosenki i filmy mogą być dwojakiego rodzaju. Są albo o miłości, albo o niczym. Nasz patron, Jan Kochanowski, nie bez powodu napisał we fraszce „O miłości”: „Próżno uciec, próżno się przed miłością schronić, / Bo jako lotny nie ma pieszego dogonić?”
Bal rozpoczął się polonezem, za którego przygotowanie uczniowie podziękowali nauczycielom wychowania fizycznego, a szczególnie Małgorzacie Szwed. Ze wzruszeniem uroczysty taniec obserwowali rodzice. - Byliście za nami na każdym etapie naszej drogi – w chwilach radości, sukcesów, ale także zwątpienia i zmęczenia – w imieniu maturzystów rodzicom dziękowali prowadzący część oficjalną studniówki Aleksandra Łobacz, Szymon Król, Wiktor Zalewski. - Dziękujemy za cierpliwość, wsparcie i nieustanną obecność. Za rozmowy, które dodawały otuchy oraz za wiarę w nas nawet wtedy, gdy sami w siebie wątpiliśmy. Dzięki wam nauczyliśmy się wytrwałości, odpowiedzialności i tego, że warto dążyć do marzeń, nawet jeśli droga do nich bywa trudna.
Przewodnicząca komitetu studniówkowego Monika Andrzejewska zauważyła, że młodzież znalazła się w momencie, kiedy czas postanowił przyspieszyć: – A my, rodzice, próbujemy za nim nadążyć. Studniówka to nie tylko bal. To chwila zatrzymania się w biegu, chwila, w której można spojrzeć wstecz i powiedzieć – udało się. Bo te lata to nie tylko sprawdziany i kartkówki, ale też przyjaźnie, pierwsze sukcesy, pierwsze porażki, czasem łzy, czasem śmiech do łez. A to wszystko złożyło się na drogę, którą dziś możemy wspólnie podsumować. 100 dni do matury, ale też moment, w którym słyszymy rozmowy o studiach, planach na przyszłość i dorosłym życiu. Jako rodzice czujemy ogromną dumę z tego, kim jesteście, jak dojrzeliście, jak potraficie myśleć samodzielnie, walczyć o swoje, wspierać się nawzajem i radzić sobie z wyzwaniami. Niezależnie od tego, jakie wyniki pojawią się na maturze, dla nas już wygraliście.
Wyjątkowe, indywidualne podziękowania maturzyści przygotowali dla swoich wychowawców: Karoliny Mickiewicz, Renaty Hyrycz, Katarzyny Kownackiej, Małgorzaty Szwed, Anety Kasjaniuk, Joanny Świętoń, Izabeli Borek i Michała Łobacza. - Otaczaliście nas opieką, wspieraliście w ważnych momentach, pomagaliście podejmować decyzje i uczyliście odpowiedzialności – nie tylko szkolnej, ale i tej życiowej. Dziś pragniemy w sposób szczególny podziękować za wszystkie lata troski, cierpliwości i obecności, którymi każda z klas maturalnych została przez państwa obdarzona.
Część oficjalną balu zakończyły występy artystyczne. Piękny utwór „Never Enough” wykonała Łucja Zwolińska. Łucja wystąpiła ponownie z Alicją Świercz w szlagierze „Niech żyje bal”. Akompaniowali: Kamil Jaszewski, Sebastian Mielcarz, Kajetan Sarnacki i Igor Juszyński.
A na koniec walc wiedeński, który maturzyści przygotowali pod okiem Wiktorii Marszał. Zatańczyli: Maja Kiliańska i Adam Sitek, Jowita Szymańczuk i Kacper Wójcik, Oliwia Dzięcioł i Jakub Derlatka, Alicja Szydlik i Tobiasz Szymański, Łucja Zwolińska i Antoni Ostaszewski, Aleksandra Bloch i Jan Czajkowski, Natalia Nerwińska i Mikołaj Powierza, Nikola Jenoch i Nikodem Biernacki.
W imieniu maturzystów 4 i 5 lat w szkole krótko podsumowała przewodnicząca samorządu uczniowskiego Aleksandra Łobacz: - Były wzloty i upadki, euforia i frustracja, łzy szczęścia i smutku. Towarzyszyły nam chyba wszystkie możliwe emocje. To właśnie dzięki nim dowiedzieliśmy się, kim naprawdę jesteśmy. Dzisiejszy wieczór jest doskonałą okazją, by zatrzymać się na chwilę i zadać sobie pytanie: za co jesteśmy wdzięczny? Ja jestem wdzięczna za wszystkich ludzi, których poznałam w tej szkole. Za to, że pokazali mi, że nauka, kartkówki i sprawdziany to nie wszystko. Oczywiście to wszystko jest ważne, ale gdyby nie ludzie, moi przyjaciele, znajomi, nauczyciele, rodzice, szkoła byłaby niczym.
I właśnie w gronie przyjaciół, koleżanek i kolegów, maturzyści bawili się do białego rana.
