25 lipca 2025 r. zmarł Piotr Adler - postać niezwykle ważna w wyszkowskim świecie kultury, jeden z twórców wyszkowskiej prasy, dla nas - przede wszystkim współzałożyciel „Nowego Wyszkowiaka”. Harcerz, miłośnik teatru. Kipiał pomysłami, którymi inspirował kolejne pokolenia wyszkowian.
 

W latach 1990-1996 Piotr Adler był dyrektorem Ośrodka Kultury Filmowej „Kino Stare” - w latach 90. jednego z najważniejszych centrów wydarzeń kulturalnych w naszym mieście. To tam działała jedna z nielicznych w Polsce Młodzieżowa Akademia Filmowa i młodzieżowy teatr. Z pewnością wiele osób pamięta niepowtarzalny klimat koncertów najważniejszych zespołów polskiej muzyki, m.in. Kultu, Dżemu, T. Love. Tam też odbył się pierwszy w Wyszkowie finał WOŚP.

W 1990 r. Piotr Adler współtworzył w Wyszkowie pierwszą powojenną gazetę lokalną - „Wyszkowski Tydzień”. Od 1992 r. był wydawcą tygodnika „Wyszkowiak”, a w 1997 r., wraz z Elżbietą Borzymek i Maciej Kowalskim, założył tygodnik „Nowy Wyszkowiak”. Pracował z nami do 2006 r., kiedy został zastępcą burmistrza Wyszkowa. Był nim do 2007 r. 

Kiedy ostatecznie, z powodów, o których nie warto dziś wspominać pożegnaliśmy się z Kinem Starym, wiedzieliśmy, co będziemy robić dalej. Piotr nam to „zaplanował”. Nawet miejsce, w którym siedzę i piszę to wspomnienie, On znalazł. Od 1997 roku redakcja „Nowego Wyszkowiaka” mieści się w tym samym miejscu. Pamiętam, kiedy pierwszy raz weszliśmy do naszego „nowego domu”, Piotr pokazywał Eli Borzymek, która została naszą redaktor naczelną i całej reszcie ekipy wyimaginowane biurka i komputery. 

Pracowaliśmy razem w "Nowym Wyszkowiaku" prawie dziesięć lat, do 2006 roku. Ile anegdot z tego czasu można opowiedzieć… Ile zainicjowanych przez Piotra imprez, z których „Wyszkowianin Roku” do dziś wydaje mi się jedną z najważniejszych i zrobionych z największym rozmachem. Ile Jego pomysłów, które na początku wydawały się szalone, a ciągle dają ludziom radość… 

Maciej Kowalski

 

Ostatnie lata poświęcił założonej przez siebie Akademii Umiejętności „Pan Hilary”, która skupiała miłośników różnych dziedzin artystycznych: malarstwa, fotografii, muzyki, teatru. Pod jego okiem powstały wyjątkowe spektakle Teatru Niezbędnego, które zachwyciły zarówno dorosłych, jak i dzieci.

W Teatrze Niezbędnym nie chodziło o aktorstwo. Nie o role. Nie o światła i kostiumy. Nawet nie o festiwale i przeglądy teatralne, nagrody, wyróżnienia. Chodziło o to, żeby być ze sobą. Jedna z dziewczyn mówiła: „Ja mogę zagrać drzewo w ostatnim rzędzie, byle tylko być razem”. Wyjazdy na spektakle, festiwale, warsztaty, które organizowałeś, pozwalały nam poznać siebie, możliwości głosu, ciała a Ty wyjmowałeś z nas to, o czym nie mieliśmy pojęcia, że to w ogóle mamy! Spojrzałeś - i zobaczyłeś więcej, rozumiałeś, zanim padły słowa. Wierzyłeś, że każdy z nas ma w sobie światło, które trzeba tylko pomóc wydobyć. Nie budowałeś teatru z cegieł, spektakularnych dekoracji. Budowałeś z nas, z naszej wrażliwości, temperamentu, marzeń.

Aktorzy Teatru Niezbędnego

 

Piotr Adler zaszczepiał zamiłowanie do kultury od przedszkolaka do seniora. Stąd pomysł m.in. na dziecięcą i młodzieżową akademię teatralną. Z roku na rok coraz większym powodzeniem cieszył się też Ogólnopolski Konkurs Fotograficzny „Bug z nami”. 

Do historii kulturalnego Wyszkowa przejdzie zorganizowany przez Piotra Adlera w 2021 r. Vacek Festival - koncert poświęcony wybitnemu pianiście Vackowi Kisielewskiemu i wielkie święto muzyki.

Harcerz i Rdzewiejący Niezbędnik. Kibic sportowy, szczególnie piłki nożnej, miłośnik muzyki rockowej, a zwłaszcza zespołu Queen.

Wielu rzeczy nie zdążyliśmy sobie powiedzieć. Przy wielu ogniskach nie usiądziemy już razem. Nie prześpiewamy nad jeziorem całej nocy przy dźwiękach ukulele i gitary. 

Nie pośmiejemy się wspólnie z anegdot, które tylko my rozumiemy, bo byliśmy wtedy razem w jednym czasie w jednym miejscu. Nie będziemy wspólnie snuć opowieści i wspomnień. Nie przeprowadzimy wielu poważnych rozmów o życiu. Nie popłaczemy się razem wspominając Jędrka i Zbycha. Nie przegadamy do świtu całej nocy, wszak szkoda życia na spanie.

Nie wyruszymy razem na obejście trasy po podwyszkowskich bezdrożach. Nie poodpoczywamy razem na trawie, śmiejąc się i przekomarzając, chłonąc lasów wonny smak.

Nie powędrujemy wespół po lesie – ani nocą, ani o świcie. Ani latem, ani zimą. I nie zakończymy takich wypraw wspólnym radosnym biesiadowaniem.

Nie odbędziemy wielogodzinnych debat nad kształtem planowanych imprez, nie będą nami wspólnie targać twórcze niepokoje.

Tego już z Piotrusiem nie zrobimy. Chociaż bardzo byśmy chcieli. Ale takie chwile, piękne, poruszające czułe struny w naszych sercach, zapamiętamy. 

Piotrowi zawdzięczamy w olbrzymim stopniu to, co przeżyliśmy, jacy jesteśmy, jak nam minęło ostatnie 27 lat.

Rdzewiejące Niezbędniki

Piotr Adler zmarł 25 lipca, w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym we Francji. Miał 62 lata. Rodzina, przyjaciele, Wyszkowianie pożegnali go 5 sierpnia.

Największym darem, jaki posiadał, była niesamowita lekkość rozmowy. Znajdywał wspólny język z absolutnie każdym, kogo napotykał na swojej drodze. Potrafił toczyć dyskusje z Krzysztofem Zanussim o wyzwaniach stojących przed sztuką filmową, ale również namówić półprzytomnego Ryśka Riedla, aby mimo swojego stanu, wystąpił przed wyszkowską publicznością. Równie łatwo przychodziła mu rozmowa z Tadeuszem Mazowieckim, co z bieszczadzkim drwalem w Siekierezadzie w Cisnej, czy kibicem z Żylety przed meczem Legii. Miał ogromną empatię i szacunek dla wszystkich, a największe urazy potrafił chować na tyle głęboko, by móc współpracować z każdym, jeśli przyświecał temu wyższy cel. Myślę, że to głównie dlatego zebraliśmy się tu tak licznie i jestem przekonany, że Piotr, patrząc już na nas z góry, jest niezwykle wdzięczny każdej i każdemu z was tu obecnych, za waszą obecność tutaj oraz za tę nawet najmniejszą cząstkę, jaką wnieśliście w jego życie. Dziś wszyscy jesteśmy pogrążeni w ogromnym smutku, ale jutro Piotr, z pewnością słowami swojego ukochanego Freddiego Mercurego, powiedziałby wam: „The show must go on”. Dbajmy więc o to, aby to przedstawienie, jakim jest teraz już tylko nasze życie, było pełne piękna, dobra i prawdy – tak jak starał się to robić Piotr.

Bartłomiej Adler

CZYTAJ TAKŻE: Piotr Adler (1963-2025). Wspomnienia